KR i ARLEM z zadowoleniem przyjmują ten krok i przyczynią się do jego kształtowania za pomocą głosów lokalnych. Sprawozdanie w sprawie perspektyw terytorialnych, które ma zostać przyjęte na…
Co dwa i pół roku Zgromadzenie Plenarne wybiera przewodniczącą/przewodniczącego i pierwszą wiceprzewodniczącą/pierwszego wiceprzewodniczącego KR-u.
W czerwcu 2022 r. na przewodniczącego został wybrany Vasco Alves Cordeiro (PES), członek Zgromadzenia Ustawodawczego Autonomicznego Regionu Azorów. Od 2013 r. jest członkiem Europejskiego Komitetu Regionów, a wcześniej w latach 2004–2008 – był zastępcą członka. W czasie swego przewodnictwa kierował się wizją Europy dla wszystkich i dzięki wszystkim i realizował trzy priorytety: silniejsza i sprawiedliwsza Europa, usilne dążenie do odnowionej polityki spójności oraz podniesienie rangi politycznej Europejskiego Komitetu Regionów. Do jego dokonań należą: największy Europejski Szczyt Regionów i Miast, silne zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych w związku z wyborami europejskimi, nowa wizja polityki spójności oraz odnowiona współpraca z Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską.
W lutym 2020 r. przewodniczącym został gubernator greckiego regionu Macedonia Środkowa Apostolos Tzitzikostas (EPL). Podczas wystąpienia przed 329 członkiniami i członkami Komitetu określił trzy główne priorytety swojej kadencji: „Po pierwsze, Unia Europejska musi służyć swoim obywatelom oraz wioskom, miastom i regionom, w których mieszkają. Musimy wspierać spójność terytorialną, innowacje, przedsiębiorczość, a także znaleźć wiarygodne rozwiązania pozwalające zarządzać migracją w duchu solidarności. Po drugie, regiony i miasta muszą skupić się na zrozumieniu głębokich przemian dokonujących się na skutek obecnej rewolucji ekologicznej, cyfrowej i demograficznej i reagować na nie. Musimy także wzmocnić demokrację europejską i umieścić regiony i miasta w samym jej centrum, aby zbliżyć Europę do ludzi”.
W lipcu 2017 r. na przewodniczącego wybrany został Karl-Heinz Lambertz (PES/BE), członek Senatu Belgii z ramienia Wspólnoty Niemieckojęzycznej. Od 2001 r. jest członkiem KR-u, a w latach 2011–2015 był przewodniczącym Grupy PES w KR-ze. Od 2000 r. jest członkiem Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy.
W lutym 2015 r. stanowisko przewodniczącego objął Markku Markkula, członek zarządu rady regionu Helsinki i przewodniczący Miejskiej Rady ds. Planowania w Espoo. W latach 1995–2003 był także posłem do fińskiego Parlamentu. W tym czasie zasiadał w dwóch stałych komisjach parlamentarnych: Komisji Nauki, Edukacji i Kultury oraz Komisji ds. Przyszłości. W parlamencie do jego międzynarodowych zadań należało kierowanie Radą Sieci Europejskiej Parlamentarnej Weryfikacji Technologii.
W czerwcu 2014 r. przewodniczącym został Michel Lebrun, lokalny radny gminy Viroinval w Belgii. W 1970 r. ukończył wydział filozofii i literatury na Uniwersytecie Katolickim w Louvain, a w 1977 r. rozpoczął karierę polityczną, gdy został wybrany na zastępcę burmistrza rady miasta Viroinval. W latach 1992–1999, zanim objął stanowisko ministra planowania, infrastruktury, transportu i telekomunikacji w rządzie walońskim, był ministrem szkolnictwa wyższego, badań i stosunków międzynarodowych we Wspólnocie Francuskiej.
W lipcu 2012 r. na przewodniczącego wybrany został Ramón Luis Valcárcel Siso, przewodniczący wspólnoty autonomicznej Murcja. Po ukończeniu studiów na wydziale filozofii i nauk humanistycznych Uniwersytetu w Murcji wykładał historię sztuki, badając jednocześnie historię i sztukę regionu. Podczas sesji plenarnej przedstawił swoje priorytety: prowadzone wówczas negocjacje w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, nowy etap funduszy strukturalnych i politykę dotyczącą europejskiej współpracy terytorialnej.
Dnia 10 lutego 2010 r. na przewodniczącą Komitetu Regionów została wybrana Mercedes Bresso, członkini rady regionalnej Piemontu, a wybór ten został potwierdzony dnia 9 czerwca 2010 r. Powiedziała ona: „Władze lokalne i regionalne mogą służyć jako punkt odniesienia dla Europy we wszystkich tych obszarach. Są na pierwszej linii w czasach kryzysu i zawsze były prawdziwą wylęgarnią innowacji gospodarczych, społecznych i środowiskowych”.
W lutym 2008 r. przewodniczącym Komitetu wybrany został Luc van den Brande, senator w belgijskim Parlamencie i członek KR-u (EPL/BE) od chwili jego powstania. Przemawiając na sesji plenarnej, oświadczył: „musimy odrzucić koncepcję Europy zhierarchizowanej, przypominającej piramidę, w której UE góruje nad państwami członkowskimi, państwa członkowskie – nad regionami, a regiony – nad miastami i samorządami lokalnymi”.
W lutym 2006 r. na przewodniczącego Komitetu Regionów wybrany został Michel Delebarre, mer Dunkierki (region Nord-Pas-de-Calais) i poseł do francuskiego Parlamentu. Wyraził on wolę przekształcenia Komitetu Regionów w prawdziwe europejskie zgromadzenie polityczne, które przyczyni się do ożywienia debaty na temat Europy, i określił strategię lizbońską jako jeden ze strategicznych priorytetów KR-u.
W lutym 2004 r. przewodniczącym KR-u został Peter Straub, przewodniczący parlamentu kraju związkowego Badenia-Wirtembergia w Niemczech. Jego głównym celem było wzmacnianie stosunków międzyinstytucjonalnych i podnoszenie świadomości na temat prac Komitetu w nowych państwach członkowskich.
W lutym 2002 r. stanowisko przewodniczącego Komitetu Regionów objął sir Albert Bore, przewodniczący rady miasta Birmingham. Wyznaczył dwa główne cele na okres swojej kadencji: zadbanie o to, aby polityka regionalna leżała u podstaw programu działania UE, oraz podjęcie kwestii „deficytu demokratycznego”, który doprowadził do tego, że ogół społeczeństwa czuje się wykluczony z procesu decyzyjnego UE.
W lutym 2000 r. na przewodniczącego KR-u wybrany został Jos Chabert, minister robót publicznych i transportu w rządzie miasta stołecznego Bruksela. Wzywając Komitet do zacieśnienia współpracy z Parlamentem Europejskim i Radą Ministrów, zaapelował o położenie większego nacisku na opinie o wymowie politycznej, zaś mniejszego – na opinie o charakterze technicznym. Ogłosił pięć priorytetów politycznych: w dziedzinie zatrudnienia, polityki miejskiej, obywatelstwa europejskiego, środowiska i rozszerzenia.
W lutym 1998 r. przewodniczącym KR-u został Manfred Dammeyer, minister spraw federalnych i europejskich niemieckiego kraju związkowego Północna Nadrenia-Westfalia. Wezwał do przyznania regionom, krajom związkowym czy prowincjom większej autonomii w zarządzaniu funduszami strukturalnymi, jak również do prowadzenia bardziej konkurencyjnej polityki rolnej UE. Zgromadzenie przyjęło propozycję Prezydium, żeby zmienić liczbę i skład komisji KR-u oraz ich zakres kompetencji, tak aby usprawnić ich działanie w związku z nowymi obszarami odpowiedzialności przydzielonymi Komitetowi w traktacie z Amsterdamu.
W marcu 1996 r. przewodniczącym KR-u został Pasqual Maragall I Mira, burmistrz Barcelony. Zobowiązał się skupić się na zbudowaniu przejrzystej i praworządnej organizacji wewnętrznej oraz na zdobyciu dla KR-u statusu instytucji.
W marcu 1994 r. na pierwszego przewodniczącego wybrano Jacques’a Blanca, przewodniczącego rady regionu Langwedocja-Roussillon, a na pierwszego wiceprzewodniczącego – Pasquala Maragalla I Mirę (PES/ES).